قصه آدم ، قصه یک دل است و یک نردبان
قصه بالا رفتن، قصه پله پله تا    
     

 قصه آدم قصه هزار راه است و یک نشانی     
         قصه جست و جو ، قصه از هر کجا تا او

قصه پیله است و پروانه
قصه تنیدن است و پاره کردن
قصه به درآمدن ، قصه پرواز...
من اما هنوز اول قصه ام
قصه همان دلی که روی اولین پله مانده است
دلی که از بلندی واهمه دارد، از افتادن
پایین پای نردبانت چقدر دل افتاده است
دست دلم را میگیری ؟؟؟
مواظبی که نیفتد؟
من هنوز اول قصه ام،قصه هزارو یک نشانی
نشانی ات را گم کرده ام
باد وزرید و نشانیت را برد
نشانی ات را دوباره به من میدهی ؟
با یک چراغ و یک ستاره قطبی؟
من هنوز اول قصه ام، قصه پیله و پروانه
کسی پیله بافتن یادم نداده است
به من می گویی پیله ام را چطوری ببافم؟
پروانگی ام را یادم میدهی؟
دو بال ناتمام و یک آسمان
من هنوز اول قصه ام قصه ی

تو زندگي ادما؛ خيلي چيزها هست و خيلي چيزها نيست. معمولا هر كسي به يه طريقي براي چيزههايي كه نيست دعا ميكنه كه باشه.بعضي ها بر اين باورند كه ستاره دنباله دار مي تونه ارزو رو بر اورده كنه. بعضي ها معتقدند بچه هاي معصوم دعاشون زود اجابت مي شه؛بعضي ها ارزوشونوبراي مادر مي گن چون پيش خدا ارج و قرب داره و خلاصه هر كس به يه نحوي دعاي خودشو به گوش خدا مي رسونه. اما بهتر نيست كه ما مستقيما به خود خدا بگيم؟ پيش خدا دعا كردن يه مزه ديگه داره.

با خدا حرف زدن و درد و دل كردن يه چيز ديگه است.

خدا همه جا هست و همه حرفا رو مي شنوه ؛ولي اي كاش ما بتونيم يه جايگاه مشخصي رو براش قرار بديم .يه جاي خلوت و دور از مزاحم؛يه جايي كه هيچ كس به اونجا سرك نكشه؛مثل دل.

دل كوچيك ما ادما؛يه جاي دور از دسترس بقيه است. دلتون رو يه معبد كنيد. اين معبد بايد يه معبد خصوصي باشه.روي سر درش بنويسيد: ورود افراد متفرقه ممنوع. اين ملك خصوصي است. بله؛ اين ملك خصوصي خداست. كسي حق نداره واردش بشه. اونجا ميتونيد يه زندگي فراهم كنيد . با تمام وسائلش.

وسائل زندگي براي شما توي قلبتون عشقه.عشق؛صداقت؛ معرفت؛ ايثار و حتي جوانمردي اين جوري خدا از بودن توي قلبشما احساس رضايت ميكنه ؛اون وقته كه ديگه دوست نداره از اون جا بره. حتي حاضر مي شه قلب شما رويك جا بخره و ساكن اصلي و هميشگي اون باشه؛ اما به نظر تون قلب ادما براي داشتن خدا كافيه؟

دزدي كار بديه ولي خدا رو بايد غافلگير كرد و دزديد.خدا همين جوري در قلب شما ساكن نمي شه. شايد باهاتون تا اون سر دنيا هم بيادو تركتون نكنه. ولي بايد دل رو به دريا زد و به دزدي دل خدا رفت.اونو بايد با دستاي خودتون لمس كنيد بايد بگيريدش و بياريد به دلتون.بايد بدونيد كه دزدي خدا فرق مي كنه با دزدي هاي ديگه. مي دونيد چه جوريه؟اين دزدي احتياجي به قلاب گرفتن وبالا رفتن از ديوارو شاه كليد نداره.دزدي خدا خيلي حساس تر ولي راحت تره. كافيه روح خودتون رو صيقل بديدو پاكش كنيد. روح ادما؛موقع تولدشون خيلي پاك و بي گناهه. ولي وقتي بزرگتر ميشن؛هي كثيف تر وكثيف تر مي شه.بالن ها براي پرواز به اوج اسمون بايد سبك بار و بي قيد و بند باشن تا راحت تر به اون بالا برن.

براي ربودن خداهم؛بايد روح خودتون رو عاري از هر گونه الودگي و گناه پاك كنيد. بايد سبك پرواز كنيد.بعد كه صفا داده شديد با عشق و باز هم عشق؛يك جهش زيباو بعد هم رو به بي نهايت.وقتي به بي نهايت رسيديد؛به خدا بگيد كه قصد دزديدن دلش رو داريد.بگيد خدايا؛دست هام؛پاهام؛تمام جسمو جونم روگذاشتم و امدم براي دزدي خود تو.اون وقت خدا ميگه:درسته با روحپاكت امدي ولي اگه منو دزديدي به كجا مي بري؟خونه من اون پايين،پيش تو كجاست؟ايا باز هم بايد پشت تو حركت كنم و تو منو نبيني؟كناه كني و منو ناديده بگيري؟ يا رو به روي تو باشم و تو باز خواستم كني و منو سپر بلاي خودت كني. بلايي كه هميشه خودت به وجود مي اري نه من. كارت رو بكني، خودت رو لكه دار بكني و بعد بگي خدايا چرا اين جوري شد؟چرا اين جوري خواستي؟ حالا كه به اين درجه نابودي و بيچارگي رسيدم،خودت بايد درستش كني؟

ايا اون پايين ،بايد كنارت باشم و منو مجرم و شريك گناه خودت بدوني؟بگي اگه گناه كردم، تو هم شريكو زمينه رو برام فراهم كردي؟بگي اگه مال ديگري رو خوردم به خاطر فقري بود كه تو برام خواستي و تو زمينه دزدي رو برام فراهم كردي؟

بعد تو ميگي نه، من براي تويه جاي خوب و موندني رو فراهم ديدم. تو بايد تو قلب من باشيو بموني .قلب من اون پايين بي صبرانه، چشم انتظار توست. تمام لوازم و اسباب زندگي ابدي تو رو هم فراهم كردم .عشق وعشق وعشق،صداقت،جوانمردي،ايثاراون وقت كه خدا اجازه ربودن رو بهت مي ده.

ولي تا به قلب شما برسه هزار بار شما رو به زمين مي اندازه تا بفهمه ايا شما رفيق و بنده وفا دارش هستين يا نه،همه حرفاتون دروغ بوده؟اما روح شما پاك رفته وقصد داره پاك برگرده.هر بار كه زمين خورديد،باز هم بلند شيد و به راهتون ادامه مي ديد. خدا هم به شما كمك مي كنه، چون لذت مي بره از دزد وفا دارخودش.

اگر دروغ رنگ داشت
شايد هنوز ده ها رنگين كمان
در دهان ما نطفه ميبست
و بيرنگي كمياب ترين چيزها بود
اگر عشق ارتفاع داشت
من زمين را زير پاي خود داشتم
و تو هيچ كاه عزم صعود نميكردي
انگاه شايد پرچم كهربايي مرا در قله ها
به تمسخر ميگرفتي!
اگر شكستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سكوت شب را ويران ميكردند
اگر براستي خواستن توانستن بود
محال نبود وصال
و عاشقان كه هميشه خواهانند
هميشه ميتوانستند تنها باشند
اگر گناه وزن داشت
هيچ كس را توان ان نبود كه گامي بردارد
تو از كوله بار سنگين خويش ناله ميكردي
و شايد من كمر شكسته ترين بودم
اگر غرور نبود
چشمهايمان به جاي لبها سخن نميگفتند
و ما كلام دوستت دارم را
در ميان نگاههاي گهگاهمان جستجو نميكرديم
اگر ديوار نبود
نزديكتر بوديم
همه وسعت دنيا يك خانه ميشد
و تمام محتواي يك سفره
سهم همه بود
و هيچ كس در پشت هيچ نا كجايي پنهان نميشد
اگر ساعتها نبودند
ازادتر بوديم
با اولين خميازه به خواب ميرفتيم
و هر عادت مكرر را
در ميان بيست و چهار زندان حبس نميكرديم
اگر خواب حقيقت داشت
هميشه با تو در كنار ان ساحل سبز
لبريز از ناباوري بودم
هيچ رنجي بدون گنج نبود
اما گنج ها شايد بدون رنج بود
اگر همه ثروت داشتند
دلها سكه را بيش از خدا نميپرستيدند
و يكنفر در كنار خيابان خواب گندم نميديد
تا ديگري از سر جوانمردي
بي ارزش ترين سكه اش را نثار او كند
اما بي گمان صفا و سادگي ميمرد
اگر همه ثروت داشتند
اگر مرگ نبود
همه كافر بودند
و زندگي بي ارزش ترين كالا بود
ترس نبود زيبايي نبود
و خوبي هم شايد
اگر عشق نبود
به كدامين بهانه ميگريستيم و مي خنديديم؟
كدام لحظه ناياب را انديشه ميكرديم؟
و چگونه عبور روزهاي تلخ را تاب مي اورديم؟
اري !بيگمان بيش از اينها مرده بوديم
اگر عشق نبود
اگر كينه نبود
قلبها تمام حجم خود را در اختيار عشق ميگذاشتند
من به دستاني كه زخم خورده توست
گيسوان بلند تو را نوازش مي كردم
و تو سنگي را كه من به شيشه ات زده بودم
به يادگار نگه مي داشتي
و ما پيمانه هايمان را در تمام شبهاي مهتابي
به سلامتي دشمنانمان مينوشيديم
اگر خداوند يك ارزوي انسان را بر اورده ميكرد
من بي گمان
دوباره ديدن تو را ارزو مي كردم
و تو نيز
هرگز نديدن مرا
انگاه نميدانم!
براستي خداوند كداميك را مي پذيرفت؟

این

روزها پر از سکوتم ، اما سکوتم پر از حرف است .حرفهایی که جز با زبان سکوت و نگاه نمیتوانم بگویم.
اگر تمام کلمات دنیا راهم برایت بنویسم باز هم مرا نمیفهمی...چون ندیدی چشمهایم چقدر مات شده این روزها ... به روی گریه نمیآورم که شب است ...چقدر حماقت میخواهد که آدمی نا امید شود ...
چه ساده بودم من ...فکر میکردم آنقدر بزرگ شده ام که گریه را از یاد برده ام ،فکر میکردم آنقدر سخت شده ام که هیچ زمین خوردنی نمیتواند مرا بشکند، فکر میکردم به هرچه حرف تلخ و نگاه نادرست و طعنه ی تاریک آنقدر عادت کرده ام که میتوانم لبخندی از سر بی قیدی بزنم و در دل بگویم "این نیز بگذرد "
فکر میکردم احمقانه ترین کار دنیا انصراف دادن از ادامه ی راه زندگی است .
فکر میکردم هیچ بن بستی نمیتواند مرا از ادامه ی راه منصرف کند و هیچ گاه، هیچ گاه از ادامه دادن انصراف نخواهم داد .فکر میکردم اگر به بن بست بخورم از بیراهه میروم ...اما میروم ،
فکر میکردم آنقدر قوی شده ام که کوله بارم را زمین نگذارم و اگر لازم شد کوله ی مسافر خسته ای را نیز بر دوش گیرم .
فکر میکردم خدایی دارم که همین نزدیکیست ...آنقدر نزدیک که حرفهای دلم را نیز میشنود ،فکر میکردم خدایی دارم که هیچ گاه ،هیچ گاه با من قهر نمیکند.
فکر میکردم خدایی دارم که اگر برایش گریه کنم دلش میگیرد.
فهمیدم آنقدر دلم کودک است که میتوانم یک شبِ سیاه را تا صبح گریه کنم . فهمیدم یک نفر هست که نگاه نادرست و طعنه ی تلخش مرا میشکند ...مرا به راحتی شیشه میشکند ،خرد میکند
فهمیدم یک شبه آنقدر کودک شدم که با هر حرف نادرستی بغض میکنم و روزها شکسته میمانم.
فهمیدم خدایم آنقدر دور است که نمی بینمش ، فهمیدم اگر دریا دریا اشک بر دامنش بریزم حتی گرمی دستانش را بر روی سرم حس نمیکنم .
فهمیدم انصراف از ادامه ی زندگی احمقانه ترین کار دنیا نیست ...من هم ممکن است از ادامه انصراف دهم .

فهمیدم گاهی تنها یک راه پیش رو داری و اگر به بن بست برسی هیچ بیراهه ای نمیتواند تو را به مقصد برساند، فهمیدم گاهی ترس از بیراهه ها و هر آنچه که نمیتواند خوب باشد قدرت رفتن را ...قدرت ادامه دادن را میگیرد.
فهمیدم زودتر از حد انتظارم خسته میشوم ...آنقدر خسته که زانوانم خم میشود و به زمین میخورم.
شبی آرزو کردم همه چیز تمام شود ، به هر قیمتی...میفهمی؟! هرقیمتی ...اما انصراف هم جسارت میخواست که من نداشتم ...پس ماندم و تنها آرزو کردم که شب بخوابم و صبح زود ...
خیلی حرفها تا لبه ی پرتگاه ذهنم آمدند و چند قدم مانده تا لبه دوباره آرام آرام برگشتند بی آنکه سقوط کنند همانجا ماند و وقتی لایه ای از غبار زمان رویشان نشست وکمی کدر شدند رفتند که فراموش شوند …یا چه میدانم شاید رفتند گوشه ای نشستند تا روزی دیگر غبارشان را پس بزنم و خوب بهشان فکر کنم و سکوت جای همه شان را گرفت.
اصلا چه ربطی میان نوشتن های من و بودن های تو هست که از نبودنت مینویسم ؟
وقتی دستانت در حسرت دستانیست که فاصله اش تا تو سه نقطه است از همیشه تنها تری. میدانی نوش دارو بعد مرگ سهراب یعنی چه؟ یعنی دل میگیرد و تو نیستی ...یعنی دل من پر از حرف است و حرفها آنقدر همانجا میمانند که در من حل میشوند ...یعنی صدای تو که می آید تنها حال غریبه ای را میپرسم که آن طرف خط نشسته ونمیداند این طرف همه ی لبخند ها زورکی است ...یعنی صدای بوق تلفن میگوید کسی آن طرف خط نیست و من تازه بیاد می آورم چقدر حرف در پستوی دلم بود
نه ! نترس چیزی از این گلایه ها را نخواهی شنید که مبادا خاطر این روزهایت آشفته شود ...
قصد رفتن هم ندارم ...از فرار خسته ام بگذار هرکه میخواهد بیاید، هر که میخواهد برود ...وهیچگاه نفهمد چشمی تر شد .

خودم بریده بودم ...خودم دوخته بودم و حالا ذره ذره میشکافم آن پیراهن آبی را که به رنگ رویا دوخته بودم و به تن باور هایم کرده بودم ... سرد است ...ذهن من، قلب تو ... نه اینکه شکسته باشم ..نه! اما عریانم ...و عجیب میلرزم !
راه میروم و فکر میکنم ...فکر میکنم و شخم میزنم زمین مرده ی ذهنم را ...تکه تکه های دیروز را از زیر خروارها خاطره بیرون میکشم ... هرچقدر این کتاب را زیر و رو کنم داستان دیگری از لابلای کلماتش بیرون نخواهد ریخت ...باورش میکنم! باید فصلی نو را شروع کنم ...اما نمیتوانم!!!
نبودن هایت را هم نشمردم … دارد حکایت دل و دیده باورم میشود ...
کجای این روزهای پر از سکوتی؟ چه میکنی؟ نشسته ای و به چشمهایی که بیقرارت کرد فکر میکنی یا همان باریکه راهی را که از دلت به دلم کشیده بودی را هم بسته ای ؟
نمیدانم چرا از همه نامحرم ترشده ای! میدانی …نشسته ام و به اینجا فکر میکنم…به اینجایی که آدم تنهاست یا شاید به آدمی که اینجا تنهاست" اگر آدم باشد "
همه میگویند تنهایی ام از جنس تنهایی آدم نیست" من از دل سپردگان هیچ مکتبی نیستم ...و خوب میدانم این آدم را ویران میکند
جایی دارم که نمیدانم کجاست ،آنجا که نه گنبد طلا دارد و نه چاه و نه ضریح چیزی در درونم ... خدایی را صدا زدم که خودم میشناسمش نه خدایی که بین صفحات کتاب میگذارند و از عذابش مینویسند
روزهای دلتنگ و کش داریست ...
میتوانم لحظه لحظه ی بودنم را در نبودنهای طولانیت تباه کنم ... میدانم ..میدانم ...دست دلم رو شده ...اما سخت است به باختن اعتراف کنم ...باور کن نگاه کردن به چشمهای شکسته ی بازنده سخت است چه برسد به این که آن بازنده خودت باشی و دیوارها همه آینه! فکرم این روزها به هرجا میرود ...به هرجا که تو در آن نباشی میرود!
نگاهم نیز این روزها مانند فکرم هرزه شده ...به هرچشمی زل میزند... اما نه برای پیداکردن تو ...برای گم کردن تو ... اما میدانم، تلاش بیهوده ایست.
من حساب و کتاب نمیدانم ...نمیخواهم نبودن هایت را بشمارم ...تنها میخواهم بگذرند و من نفهمم ...و آنقدر گمت کنم که تا خودت نخواهی هیچگاه پیدایت نکنم ..اما مگر میشود با این همه ردپا گمت کرد؟!
نگاهت چه رنج عظیمی است، وقتی به یادم می آورد که چه چیزهای فراوانی را هنوز به تو نگفته ام...
گاهی با سی و دو حرف و حتی فریادی که تا عرش میرود کسی حرفت را نمیفهمد، اصلا نمیشنود و گاهی...
چه ساده بودم من ...این روزها پر از سکوتم ، اما سکوتم پر از حرف است .حرفهایی که جز با زبان سکوت و نگاه نمیتوانم بگویم. روزهای دلتنگ و
کش داریست ...بهتره بگم شبهای دلتگ یا باز بهتر اینکه شبهای خط خطی!