یک  درد دل  بس  است  برای  قبیله ای  ...

 

 ما

 عصمت غمگین اعصاریم
 ما

 فاتحان شهر های رفته بر بادیم
 با صدایی ناتوانتر زانکه بیرون آید از سینه ٬
 راویان قصر های رفته از یادیم .

 ... ‌»

 حرفهای اخوان ثالث بهانه ای شد برای اندیشیدن

 به ایران  و  ایرانی بودنمان !

 به پیشینه تاریخی مان ... به حال و به آینده مان

 به داشته ها و نداشته هایمان

 به اندیشه نکردنمان ... 

  ما ایرانی هستیم
 ما از اسطوره شکنی لذت می بریم
 ما فکر نمی کنیم  و باور می کنیم ،

 ما عقلمان به گوشمان است ،

 عقل ما در آن عضوی که می گویند نامش مغز است و جایگاهش بین دو گوش ماست نیست !

 ما آدمی را تا عرش بالا می بریم ،

 وقتی روی عرش است همه چاکر و مرادش می شویم ،

 تعریفش می کنیم ... تمجیدش می کنیم ... از او اسطوره می سازیم ...  همه چیزش را می پرستیم ...

 ورق که با جبر و زور برگردد و اسطوره ی ما از عرش پایین بیاید همه دشمن او می شویم ،

 سایه های  تاریک او را میبینیم و جلوه های روشن  او را فراموش می کنیم ،

 همه میگوییم اخ اخ ، تف تف ، چقدر این آدم ایش است ،

 چقدر کارهای بد بد می کند همه ش ، چقدر فلان است و چقدر بهمان !!!
 ما ایرانی هستیم ،

 ما به ایرانی بودنمان افتخار می کنیم ،

 ما به رشد نکردنمان افتخار می کنیم ،

 ما کتاب نمی خوانیم ،

 ما پول اضافه مان را می دهیم که در بهترین کافی شاپ ها و گرانقیمت ترین رستورانهای ساحلی شهر دختر دید بزنیم و غذاهایی با اسمهای عجیب غریب بخوریم که به لعنت خود خدا هم نمی ارزند ، ولی حاضر نیستیم که پول بدهیم کتاب بخریم شاید چیز جدیدی یاد بگیریم و پیشرفت کنیم ،
 همه ی مشکل ما جایی بین دو گوشمان است ،

 در فکر نکردنمان ...

 آسان دلمان خوش می شود به وعده ها و وعیدها ...

 به روزهای باقیمانده  عمرمان

 به اینکه ما خوبیم و همه دوستمان دارند